Wednesday, January 19, 2011

ജീവിതം...ചോദ്യോത്തര വേളകളിലൂടെ പുരോഗമിക്കുന്ന ഒരു ലൈവ് കുക്കറി ഷോ........

വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞോരാദ്യക്ഷരം

യുഗാന്തര ഗര്‍ഭാശയഗളം കട-

ന്നീര്പ്പത്തില്‍ തെന്നിവീ

ണെന്നാലും പിടഞ്ഞുണര്‍ന്ന

കാലത്തിന്‍ യോനീകവാടത്തില്‍വ-

ന്നെത്തി നോക്കിച്ചിരിച്ചു ചോദിച്ചു

വരണോ ഞാന്‍?

ചളിയും കിതപ്പും

വിയര്‍പ്പും കണ്ണിരുതിരുമ-

രസനാഗ്ര തിരുമുറ്റത്തൊരു

തിരി തെളിയിക്കവേ വാക്ക് ചോദിച്ചു

വരണോ ഞാന്‍?

പേറ്റിച്ചി തലതിരിചെന്‍

കാല്പിടിചെന്‍തു ടക്കടിച്ച്

എന്നെ കരയിച്ച നാ-

ളറിഞ്ഞു ഞാനിതെന്‍

ഇതിഹാസ പുസ്തക പ്രഥമ പര്‍വ്വം

ഉയിരിന്നോര്‍മ്മ പിഴവി ന്നിടയിലൂടെന്‍

കണ്ണീരു ചോദിച്ചു

ഇനിയെത്ര നാള്‍?

അരിതളിക ചേറി

ഗുരുവിന്‍ മടിതട്ടിലിരിക്കവേ

പേടിച്ചു കസവ്പുടവ നനച്ചു

പുറത്തുവന്നെന്‍ മൂത്രകണം

എന്നോട് ചോദിച്ചു

എപ്പോഴും വരണമോ കൂട്ടായി ഞാന്‍??

ദിനപ്പത്രതാളില്‍

കുനിയനുറുമ്പ് പോല്‍

അരിച്ചിറങ്ങുമക്കക്കൂട്ടങ്ങളില്‍

ഞാന്‍ എന്നെ തിരയവേ

കാറ്റു ചോദിച്ചു

തോറ്റു പോയോ.........?

ഒന്നുമുരിയാടാതെ

മൂര്‍ധാവില്‍ കാക്ക കാഷ്ടിച്ചവനെന്നപോ

ലെന്നോട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു

നാരുന്നതെന്തു ?? ജീവിതം തന്നെയോ?

ഫയല്‍ താങ്ങി നടയെണ്ണി കാലിച്ചായ കോപ്പകളേറ്റി

തലയേക്കാള്‍ മുന്പിലെന്‍ കാല്‍ സഞ്ചരിക്കവേ

തല കാലിനൊടായിപ്പറഞ്ഞു

പതുക്കെ നടക്കൂ

ലേശവും കൂസാതെ കാലു ചോദിച്ചു

തലയേ, എനിക്കും നിനക്കും തമ്മിലെന്ത്?

ഇത് ജീവിതം

ചോദ്യോത്തര വേളകളിലൂടെ

പുരോഗമിക്കുന്ന

ഒരു ലൈവ് കുക്കറി ഷോ..................

വാല്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്ക്
ജീവിതം മുഴുവന്‍
അതിന്റെ അന്വേഷണമാണ്.
ഭൂമിശാസ്ത്രം ചരിത്രത്തിനു വഴിമാറുമ്പോള്‍
തലച്ചോറുകള്‍ കരിഞ്ഞു
പുകയായി കരഞ്ഞുവിളിച്
ഭൂപടം തന്നെ ഒരു ചരമ പത്രികയാകുമ്പോള്‍
ഇനിയെങ്കിലും ഒന്ന് ചത്തു കൂടെ കഴുതേ
എന്നു ചോദിക്കുന്നവരോട് ....................

വീട് നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ക്കും
വിദ്യാലയം ഭ്രാന്തലയമായവര്‍ക്കും
ചന്ത പാതാള മായവര്‍ക്കും
ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാന്‍ കിണറുണ്ട്
നിലക്കണ്ണാടി പിടിപ്പിച്ച സ്വര്‍ഗം

പ്രകൃതി സ്നേഹികള്‍ പൊറുക്കുക ...ഇത് മനുഷ്യ സ്നേഹം.

ഇന്നലെ ഷോപ്പിംഗിനുപോയപ്പോള്‍
ഒരു പുതിയ പൌച് വാങ്ങി .
പുറത്തു സ്പയ് ഡര്‍മാന്‍ടെ ചിത്രമുള്ള ഒന്ന്.
രണ്ടു കള്ളികളുണ്ട് അതിന്‌.
ഒന്നാമത്തേതില്‍ അപ്പനെയും അമ്മയെയും സഹോദരനെയും
പിന്നെ സ് ഥലമുണ്ടെങ്കില്‍ ഒന്നില്‍ പഠിപ്പിച്ച
അന്നമ്മ ടീച്ചറിനേയും ഇട്ടുവെക്കണം.
മറ്റതില്‍ കുറെ കവികളെയും.
ആവശ്യമുള്ളപ്പോള്‍ മാത്രം പുറത്തെടുക്കണം.
ഇതില്‍ രണ്ടിലും കയറ്റാനാവാത്ത ഒരുത്തനുണ്ട്.
യാത്ര പോകുമ്പോഴൊക്കെ സ്ടീല്‍ അലമാരയുടെ
അകത്തെ കള്ളിയില്‍ പൂട്ടിവെക്കും .
എന്നിട്ട് താക്കോല്‍ അക്വേറിയതി ലിടും
തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും
തടിച്ച ചുണ്ടുള്ള തേവിടിശ്ശി മത്സ്യങ്ങള്‍
നശിച്ച ഉമ്മകള്‍ കൊണ്ട് അവനെ കോലം കെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാവും
അതാ ഇന്ന് ഒരു പപ്പായ മരം വെട്ടിയത്
ഒരു രൂപക്കു ടു പണി യിക്കണം......
പ്രകൃതി സ്നേഹികള്‍ പൊറുക്കുക
ഇത് മനുഷ്യ സ്നേഹം.

പറയാതെ പോകുന്നത്

ഉയിരുകൊണ്ടുപോലും പ്രതിരോധിക്കാനാവാതെ
ഊരിറങ്ങിപ്പോയ (ഇടിഞ്ഞിറങ്ങിപ്പോയ)
മുലകള്‍ക്കിടയില്‍ ഇന്‍സുലേഷന്‍ ടെപ്പുകൊണ്ട്
കട്ടിയില്‍ പാലം തീര്‍ത്തു
കാടിറങ്ങിവന്ന കരിമ്പുലി.
ഇടറുന്ന പാല്തുള്ളികള്‍ വരവ് നിര്‍ത്തിയത്
കുഴല്‍ കിണറുകളെ പേടിച്ചാണെന്ന് സംശയിക്കപ്പെടുന്നു.
ഇരട്ടക്കുന്നില്‍ ചെറു കുഴികളുണ്ടാക്കി മുതലാളിത്തം.
ഇനി വന്‍ കിണര്‍ കുഴിചേക്കാം.

നാളെ പണി ബംഗ്ലാവിലാണെന്നു മനസ് പറയുന്നു
അത് കേട്ടിട്ടോ ആവോ
വലിയ പട്ടികള്‍ക്കൊന്നുമെന്താ വാലില്ലാത്തതെന്നു തന്തയില്ലാപ്പുത്രന്‍
എതാണ് വിരോധാഭാസം?
ചോദ്യമോ? അതോ പറയാതെ പോയ ഉത്തരമോ?


പ്രണയം @ കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി

കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിക്കാര് കറിയാച്ചിമാര്‍ക്ക്
പ്രണയം ബീഫ് ഉലര്തിയതിന്റെ
വേവ് നോക്കലാണ്.
കുറ്റാത്ത വാതിലുകള്‍ക്ക് അപ്പുറത്ത്
ഞാന്‍ നിന്നെ ഒന്ന് ഉമ്മിക്കോട്ടേ എന്ന
പഴഞ്ചന്‍ ചവര്‍പ്പു ചോദ്യത്തി നൊടുവില്‍
ഒട്ടുപാല് വില്പനക്കാരന്റെ
വലിച്ചു കീറിയ ശബ്ദം അവസാനിക്കുമ്പോള്‍
ഗേറ്റു തുറന്ന്‍
ആദ്യം വരുന്ന ഓട്ടോക്കു കൈകാണിച്ചു
പ്രണയം ജീവനും കൊണ്ട് ഓടും
എല്ലില്ലാത്ത പ്രണയമാണ് കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിക്കാര്‍ക്ക് ....

പത്താമത്തെ രസം

വിരഹത്തിനും ഉന്മാദത്തിനും മധ്യേ
കവിത, റിസര്‍വ് ചെയ്യാത്ത ബര്‍ത്തുപോലെ.
ആന്തര സമരത്തിന്റെ പ്ര ത്യാഖാ ങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
ഭാവനയില്‍ അഭിരമിച്ച്‌
കറുത്ത കവിതയെയും മാറാപ്പിലേറ്റി
നവരസങ്ങളില്‍ ഗവേഷണം നടത്തുന്ന
വെളുക്കാത്ത കവി.
ലഹരിയാകുന്ന ഡിറ്റര്‍ജന്‍റു കള്‍ക്ക്
കണ്ണുനീരില് ചാലിച്ച പയറുപൊടി
മേമ്പൊടിയാകുമ്പോള്‍
വിവാഹമോചനത്തിന് വക്കാലത്തുമായി
മാറ്മറയ്ക്കാത്ത കവിത പടിയിറങ്ങി .
പടിഞ്ഞാറന്‍ വ്യാപാരി പൊളിച്ചു കൊണ്ടുപോയ
പടിവാതിലിന്റെ സ്ഥാനത്തു കവി നിന്നു.
സീസ് മോഗ്രാഫില്‍ തെളിഞ്ഞ
ഒടിഞ്ഞു നുറുങ്ങിയ വരകളുടെ പകര്‍പ്പും
പേര്വയ്ക്കാത്ത കത്തുമായി പോസ്റ്മാന്‍ .
കവി, നവവാല്‍മികി
തോള്‍ സഞ്ചിയില്‍ രുദ്രാക്ഷം തപ്പി.
രാസനാമങ്ങളുരുവിട്ടു.
കാലുറക്കുള്ളിലെ നോട്ടുകള്‍
ഒന്നിനും തികയാതെ .... അവ.
നിലാവത്തെ വെളുത്ത പൂച്ചയെപ്പോലെ
പല്ലിളിച്ചു..... കണ്ണുചിമ്മി ...............പിടിതരാതെ
ചിലവിന്റെ കോളത്തില്‍ ചുവന്ന വരകള്‍ക്ക് മീതെ
മരുഭുമിയില്‍ പെയ്ത മഴ പോലെ
അലിഞ്ഞു പോയി ..
കവി പോയി ....ദൂരേക്ക്‌
ചിതല്‍ പുറ്റുണ്ടാക്കാന്‍ കളിമണ്ണ് തേടി .
ദൂരെനിന്നു ഒരു വില്ലുവണ്ടി
ഉടലില്ലാതെ... നാവ് മാത്രമായി ഒരുവള്‍
കേള്‍ക്കാന്‍ ചെവിയുള്ളവര്‍ക്കായി
പല നിറത്തില്‍ തിളങ്ങുന്ന സുദര്‍ശന ചക്രങ്ങളില്‍
സ്വരവും നിറച്ച്‌
അര്‍ഥമില്ലാത്ത വാക്കുകളാല്‍ ഈണങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത്
അവള്‍ കാത്തിരുന്നു ... പടിപ്പുരയില്‍...
കളിമണ്നും ആയി വന്ന വാല്‍മികി
തലകുനിച്ച്‌ പിന്നാമ്പുറത്തുകൂടി അകത്തു കയറി
പത്മാസനസ്തനായി .
നവരസങ്ങള്‍ മന്ത്ര ജപങ്ങളായി
മസ്തിഷ്കം ചതിയുടെ മാറാല തീരത്തു.
രസമൊന്പതും തികയാതെ .....കവി ...
ആര്‍ത്ത നാദം .....പിഴുതെറിയപ്പെട്ട താടിരോമങ്ങള്‍
കാല്‍ ചുവട്ടില്‍ നിന്നും ഒലിച്ചുപോകുന്ന മണ്ണ്
ഒടുവില്‍....
കയ്യില്ലാക്കവിത പിന്നാമ്പുറത്തെത്തി
അവന്റെ ചെവിയില്‍ ഹെഡ്ഫോണ്‍ തിരുകി.
പെരുമ്പറ മുഴക്കം പോലെ .....
യുദ്ധ കാഹളം പോലെ .....
വന്നു.... രസങ്ങള്‍ വന്നു...
ഒന്ന് ... രണ്ടു....ഒടുവില്‍ .....
കൈ വിരലുകള്‍ തീര്‍ന്നു....
വലത്തേ കൈയ്യുടെ പെരുവിരല്‍ തുമ്പില്‍
പത്താമത്തെ രസം ... ഭ്രാന്തം.... ഭ്രാന്തം മാത്രം .....

Sunday, August 30, 2009

കുറെ ‘ക‘യും കായും

കണ്ണിമാങ്ങക്കുലകളെ കൊല ചെയ്ത
കിരാതന്റെ കീശയിൽ കനത്ത കാശ്.
കാറ്റിലാടി കരഞ്ഞുകരഞ്ഞ്
കായില്ലാത്ത കോകിലമില്ലാത്ത കോലമായി
കാലം കഴിച്ചവൾ.
അച്ചാർ ഭരണിയിൽ ആരവങ്ങളില്ലാതെ
കുഞ്ഞുമക്കൾ, നീരുവന്നുവീർത്ത്
ദശയടർന്ന് സോമരസത്തിനകമ്പടിപോയി.
അകാലചരമം പ്രാപിച്ച
മക്കളുടെ സ്മരണയിൽ അമ്മ തേങ്ങി
കൊച്ചുമക്കളെ കണ്ടിട്ടു തടിമുറിയുവാൻ
പ്രാർത്ഥനകളോടെ.
അങ്ങനെയങ്ങനെ ഒരു ദിവസം
വലിയ വീട്ടിലെ കൊച്ചു മുതലാളി
‘പഞ്ചത്വം ഗതഃ‘,കണ്ണിമാങ്ങ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി പോലും!
കിരാതൻ വീണ്ടും വന്നു.
അമ്മയുടെ നെഞ്ചത്തും മാറിലും
കോടാലി ആഴ്ന്നിറങ്ങി
കിരാതന്റെ കീശയിൽ വെള്ളിക്കാശ്
ആ ചിതയുടെ ഗന്ധത്തിൽ
നാട്ടിലെ മാവുകൾ വന്ധ്യകളായി
കീശയിലെ കാശിന്റെ കണ്ണിമാങ്ങക്കറകൾ
പതുക്കെ ഇല്ലാതായി.
അങ്ങനെയങ്ങനെ…… ഒരിക്കൽ
ചന്തമുക്കിലെ നാട്ടുമാവിന്റെ കൊമ്പിൽ
കിരാതൻ കിടന്നാടി
ഒറ്റക്കു പിറന്ന കണ്ണിമാങ്ങ പോലെ.
നാട്ടുകാർ അറിയുന്നതിനു മുൻപ്
ശവംതീനി നരിച്ചീറുകൾ
കണ്ണിമാങ്ങക്കു വില പറഞ്ഞു
ആർക്കും മനസ്സിലാകാത്ത ഭാഷയിൽ
എത്രയോ ‘ക‘